^{१०.१३.१}वैशंपायन उवाच

^{१०.१३.२}एवमुक्त्वा युधां श्रेष्ठः सर्वयादवनन्दनः
सर्वायुधवरोपेतमारुरोह महारथम्
युक्तं परमकाम्बोजैस्तुरगैर्हेममालिभिः

^{१०.१३.३}आदित्योदयवर्णस्य धुरं रथवरस्य तु
दक्षिणामवहत्सैन्यः सुग्रीवः सव्यतोऽवहत्
पार्ष्णिवाहौ तु तस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ

^{१०.१३.४}विश्वकर्मकृता दिव्या नानारत्नविभूषिता
उच्छ्रितेव रथे माया ध्वजयष्टिरदृश्यत

^{१०.१३.५}वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभामण्डलरश्मिवान्
तस्य सत्यवतः केतुर्भुजगारिरदृश्यत

^{१०.१३.६}अन्वारोहद्धृषीकेशः केतुः सर्वधनुष्मताम्
अर्जुनः सत्यकर्मा च कुरुराजो युधिष्ठिरः

^{१०.१३.७}अशोभेतां महात्मानौ दाशार्हमभितः स्थितौ
रथस्थं शार्ङ्गधन्वानमश्विनाविव वासवम्

^{१०.१३.८}तावुपारोप्य दाशार्हः स्यन्दनं लोकपूजितम्
प्रतोदेन जवोपेतान्परमाश्वानचोदयत्

^{१०.१३.९}ते हयाः सहसोत्पेतुर्गृहीत्वा स्यन्दनोत्तमम्
आस्थितं पाण्डवेयाभ्यां यदूनामृषभेण च

^{१०.१३.१०}वहतां शार्ङ्गधन्वानमश्वानां शीघ्रगामिनाम्
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दः पक्षिणां पततामिव

^{१०.१३.११}ते समार्छन्नरव्याघ्राः क्षणेन भरतर्षभ
भीमसेनं महेष्वासं समनुद्रुत्य वेगिताः

^{१०.१३.१२}क्रोधदीप्तं तु कौन्तेयं द्विषदर्थे समुद्यतम्
नाशक्नुवन्वारयितुं समेत्यापि महारथाः

^{१०.१३.१३}स तेषां प्रेक्षतामेव श्रीमतां दृढधन्विनाम्
ययौ भागिरथीकच्छं हरिभिर्भृशवेगितैः
यत्र स्म श्रूयते द्रौणिः पुत्रहन्ता महात्मनाम्

^{१०.१३.१४}स ददर्श महात्मानमुदकान्ते यशस्विनम्
कृष्णद्वैपायनं व्यासमासीनमृषिभिः सह

^{१०.१३.१५}तं चैव क्रूरकर्माणं घृताक्तं कुशचीरिणम्
रजसा ध्वस्तकेशान्तं ददर्श द्रौणिमन्तिके

^{१०.१३.१६}तमभ्यधावत्कौन्तेयः प्रगृह्य सशरं धनुः
भीमसेनो महाबाहुस्तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्

^{१०.१३.१७}स दृष्ट्वा भीमधन्वानं प्रगृहीतशरासनम्
भ्रातरौ पृष्ठतश्चास्य जनार्दनरथे स्थितौ
व्यथितात्माभवद्द्रौणिः प्राप्तं चेदममन्यत

^{१०.१३.१८}स तद्दिव्यमदीनात्मा परमास्त्रमचिन्तयत्
जग्राह च स चैषीकां द्रौणिः सव्येन पाणिना
स तामापदमासाद्य दिव्यमस्त्रमुदीरयत्

^{१०.१३.१९}अमृष्यमाणस्ताञ्शूरान्दिव्यायुधधरान्स्थितान्
अपाण्डवायेति रुषा व्यसृजद्दारुणं वचः

^{१०.१३.२०}इत्युक्त्वा राजशार्दूल द्रोणपुत्रः प्रतापवान्
सर्वलोकप्रमोहार्थं तदस्त्रं प्रमुमोच ह

^{१०.१३.२१}ततस्तस्यामिषीकायां पावकः समजायत
प्रधक्ष्यन्निव लोकांस्त्रीन्कालान्तकयमोपमः