^{१.१३१.१}वैशंपायन उवाच

^{१.१३१.२}ततो दुर्योधनो राजा सर्वास्ताः प्रकृतीः शनैः
अर्थमानप्रदानाभ्यां संजहार सहानुजः

^{१.१३१.३}धृतराष्ट्रप्रयुक्तास्तु केचित्कुशलमन्त्रिणः
कथयां चक्रिरे रम्यं नगरं वारणावतम्

^{१.१३१.४}अयं समाजः सुमहान्रमणीयतमो भुवि
उपस्थितः पशुपतेर्नगरे वारणावते

^{१.१३१.५}सर्वरत्नसमाकीर्णे पुंसां देशे मनोरमे
इत्येवं धृतराष्ट्रस्य वचनाच्चक्रिरे कथाः

^{१.१३१.६}कथ्यमाने तथा रम्ये नगरे वारणावते
गमने पाण्डुपुत्राणां जज्ञे तत्र मतिर्नृप

^{१.१३१.७}यदा त्वमन्यत नृपो जातकौतूहला इति
उवाचैनानथ तदा पाण्डवानम्बिकासुतः

^{१.१३१.८}ममेमे पुरुषा नित्यं कथयन्ति पुनः पुनः
रमणीयतरं लोके नगरं वारणावतम्

^{१.१३१.९}ते तात यदि मन्यध्वमुत्सवं वारणावते
सगणाः सानुयात्राश्च विहरध्वं यथामराः

^{१.१३१.१०}ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि गायनेभ्यश्च सर्वशः
प्रयच्छध्वं यथाकामं देवा इव सुवर्चसः

^{१.१३१.११}कंचित्कालं विहृत्यैवमनुभूय परां मुदम्
इदं वै हास्तिनपुरं सुखिनः पुनरेष्यथ

^{१.१३१.१२}धृतराष्ट्रस्य तं काममनुबुद्ध्वा युधिष्ठिरः
आत्मनश्चासहायत्वं तथेति प्रत्युवाच तम्

^{१.१३१.१३}ततो भीष्मं महाप्राज्ञं विदुरं च महामतिम्
द्रोणं च बाह्लिकं चैव सोमदत्तं च कौरवम्

^{१.१३१.१४}कृपमाचार्यपुत्रं च गान्धारीं च यशस्विनीम्
युधिष्ठिरः शनैर्दीनमुवाचेदं वचस्तदा

^{१.१३१.१५}रमणीये जनाकीर्णे नगरे वारणावते
सगणास्तात वत्स्यामो धृतराष्ट्रस्य शासनात्

^{१.१३१.१६}प्रसन्नमनसः सर्वे पुण्या वाचो विमुञ्चत
आशीर्भिर्वर्धितानस्मान्न पापं प्रसहिष्यति

^{१.१३१.१७}एवमुक्तास्तु ते सर्वे पाण्डुपुत्रेण कौरवाः
प्रसन्नवदना भूत्वा तेऽभ्यवर्तन्त पाण्डवान्

^{१.१३१.१८}स्वस्त्यस्तु वः पथि सदा भूतेभ्यश्चैव सर्वशः
मा च वोऽस्त्वशुभं किंचित्सर्वतः पाण्डुनन्दनाः

^{१.१३१.१९}ततः कृतस्वस्त्ययना राज्यलाभाय पाण्डवाः
कृत्वा सर्वाणि कार्याणि प्रययुर्वारणावतम्