^{१.१५.१}सूत उवाच

^{१.१५.२}एतस्मिन्नेव काले तु भगिन्यौ ते तपोधन
अपश्यतां समायान्तमुच्चैःश्रवसमन्तिकात्

^{१.१५.३}यं तं देवगणाः सर्वे हृष्टरूपा अपूजयन्
मथ्यमानेऽमृते जातमश्वरत्नमनुत्तमम्

^{१.१५.४}महौघबलमश्वानामुत्तमं जवतां वरम्
श्रीमन्तमजरं दिव्यं सर्वलक्षणलक्षितम्

^{१.१५.५}शौनक उवाच

^{१.१५.६}कथं तदमृतं देवैर्मथितं क्व च शंस मे
यत्र जज्ञे महावीर्यः सोऽश्वराजो महाद्युतिः

^{१.१५.७}सूत उवाच

^{१.१५.८}ज्वलन्तमचलं मेरुं तेजोराशिमनुत्तमम्
आक्षिपन्तं प्रभां भानोः स्वशृङ्गैः काञ्चनोज्ज्वलैः

^{१.१५.९}काञ्चनाभरणं चित्रं देवगन्धर्वसेवितम्
अप्रमेयमनाधृष्यमधर्मबहुलैर्जनैः

^{१.१५.१०}व्यालैराचरितं घोरैर्दिव्यौषधिविदीपितम्
नाकमावृत्य तिष्ठन्तमुच्छ्रयेण महागिरिम्

^{१.१५.११}अगम्यं मनसाप्यन्यैर्नदीवृक्षसमन्वितम्
नानापतगसंघैश्च नादितं सुमनोहरैः

^{१.१५.१२}तस्य पृष्ठमुपारुह्य बहुरत्नाचितं शुभम्
अनन्तकल्पमुद्विद्धं सुराः सर्वे महौजसः

^{१.१५.१३}ते मन्त्रयितुमारब्धास्तत्रासीना दिवौकसः
अमृतार्थे समागम्य तपोनियमसंस्थिताः

^{१.१५.१४}तत्र नारायणो देवो ब्रह्माणमिदमब्रवीत्
चिन्तयत्सु सुरेष्वेवं मन्त्रयत्सु च सर्वशः

^{१.१५.१५}देवैरसुरसंघैश्च मथ्यतां कलशोदधिः
भविष्यत्यमृतं तत्र मथ्यमाने महोदधौ

^{१.१५.१६}सर्वौषधीः समावाप्य सर्वरत्नानि चैव हि
मन्थध्वमुदधिं देवा वेत्स्यध्वममृतं ततः