^{१.१८.१}सूत उवाच

^{१.१८.२}एतत्ते सर्वमाख्यातममृतं मथितं यथा
यत्र सोऽश्वः समुत्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः

^{१.१८.३}यं निशाम्य तदा कद्रूर्विनतामिदमब्रवीत्
उच्चैःश्रवा नु किंवर्णो भद्रे जानीहि माचिरम्

^{१.१८.४}विनतोवाच

^{१.१८.५}श्वेत एवाश्वराजोऽयं किं वा त्वं मन्यसे शुभे
ब्रूहि वर्णं त्वमप्यस्य ततोऽत्र विपणावहे

^{१.१८.६}कद्रूरुवाच

^{१.१८.७}कृष्णवालमहं मन्ये हयमेनं शुचिस्मिते
एहि सार्धं मया दीव्य दासीभावाय भामिनि

^{१.१८.८}सूत उवाच

^{१.१८.९}एवं ते समयं कृत्वा दासीभावाय वै मिथः
जग्मतुः स्वगृहानेव श्वो द्रक्ष्याव इति स्म ह

^{१.१८.१०}ततः पुत्रसहस्रं तु कद्रूर्जिह्मं चिकीर्षती
आज्ञापयामास तदा वाला भूत्वाञ्जनप्रभाः

^{१.१८.११}आविशध्वं हयं क्षिप्रं दासी न स्यामहं यथा
तद्वाक्यं नान्वपद्यन्त ताञ्शशाप भुजंगमान्

^{१.१८.१२}सर्पसत्रे वर्तमाने पावको वः प्रधक्ष्यति
जनमेजयस्य राजर्षेः पाण्डवेयस्य धीमतः

^{१.१८.१३}शापमेनं तु शुश्राव स्वयमेव पितामहः
अतिक्रूरं समुद्दिष्टं कद्र्वा दैवादतीव हि

^{१.१८.१४}सार्धं देवगणैः सर्वैर्वाचं तामन्वमोदत
बहुत्वं प्रेक्ष्य सर्पाणां प्रजानां हितकाम्यया

^{१.१८.१५}तिग्मवीर्यविषा ह्येते दन्दशूका महाबलाः
तेषां तीक्ष्णविषत्वाद्धि प्रजानां च हिताय वै
प्रादाद्विषहणीं विद्यां काश्यपाय महात्मने