^{१.७५.१}वैशंपायन उवाच

^{१.७५.२}ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह
वृषपर्वाणमासीनमित्युवाचाविचारयन्

^{१.७५.३}नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव
पुत्रेषु वा नप्तृषु वा न चेदात्मनि पश्यति
फलत्येव ध्रुवं पापं गुरुभुक्तमिवोदरे

^{१.७५.४}यदघातयथा विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा
अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम्

^{१.७५.५}वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम
वृषपर्वन्निबोधेदं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम्
स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्ष्यामि त्वया सह

^{१.७५.६}अहो मामभिजानासि दैत्य मिथ्याप्रलापिनम्
यथेममात्मनो दोषं न नियच्छस्युपेक्षसे

^{१.७५.७}वृषपर्वोवाच

^{१.७५.८}नाधर्मं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव
त्वयि धर्मश्च सत्यं च तत्प्रसीदतु नो भवान्

^{१.७५.९}यद्यस्मानपहाय त्वमितो गच्छसि भार्गव
समुद्रं संप्रवेक्ष्यामो नान्यदस्ति परायणम्

^{१.७५.१०}शुक्र उवाच

^{१.७५.११}समुद्रं प्रविशध्वं वा दिशो वा द्रवतासुराः
दुहितुर्नाप्रियं सोढुं शक्तोऽहं दयिता हि मे

^{१.७५.१२}प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं ह्यत्र मे स्थितम्
योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः

^{१.७५.१३}वृषपर्वोवाच

^{१.७५.१४}यत्किंचिदसुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव
भुवि हस्तिगवाश्वं वा तस्य त्वं मम चेश्वरः

^{१.७५.१५}शुक्र उवाच

^{१.७५.१६}यत्किंचिदस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर
तस्येश्वरोऽस्मि यदि ते देवयानी प्रसाद्यताम्

^{१.७५.१७}देवयान्युवाच

^{१.७५.१८}यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव
नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा तु वदतु स्वयम्

^{१.७५.१९}वृषपर्वोवाच

^{१.७५.२०}यं काममभिकामासि देवयानि शुचिस्मिते
तत्तेऽहं संप्रदास्यामि यदि चेदपि दुर्लभम्

^{१.७५.२१}देवयान्युवाच

^{१.७५.२२}दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये
अनु मां तत्र गच्छेत्सा यत्र दास्यति मे पिता

^{१.७५.२३}वृषपर्वोवाच

^{१.७५.२४}उत्तिष्ठ हे संग्रहीत्रि शर्मिष्ठां शीघ्रमानय
यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम्

^{१.७५.२५}वैशंपायन उवाच

^{१.७५.२६}ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठां वाक्यमब्रवीत्
उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह

^{१.७५.२७}त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः
सा यं कामयते कामं स कार्योऽद्य त्वयानघे

^{१.७५.२८}शर्मिष्ठोवाच

^{१.७५.२९}सा यं कामयते कामं करवाण्यहमद्य तम्
मा त्वेवापगमच्छुक्रो देवयानी च मत्कृते

^{१.७५.३०}वैशंपायन उवाच

^{१.७५.३१}ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा
पितुर्नियोगात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात्

^{१.७५.३२}शर्मिष्ठोवाच

^{१.७५.३३}अहं कन्यासहस्रेण दासी ते परिचारिका
अनु त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता

^{१.७५.३४}देवयान्युवाच

^{१.७५.३५}स्तुवतो दुहिता तेऽहं बन्दिनः प्रतिगृह्णतः
स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि

^{१.७५.३६}शर्मिष्ठोवाच

^{१.७५.३७}येन केनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत्
अतस्त्वामनुयास्यामि यत्र दास्यति ते पिता

^{१.७५.३८}वैशंपायन उवाच

^{१.७५.३९}प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः
देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत्

^{१.७५.४०}प्रविशामि पुरं तात तुष्टास्मि द्विजसत्तम
अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते

^{१.७५.४१}एवमुक्तो दुहित्रा स द्विजश्रेष्ठो महायशाः
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानवैः