^{१२.१४४.१}भीष्म उवाच

^{१२.१४४.२}ततो गते शाकुनिके कपोती प्राह दुःखिता
संस्मृत्य भर्तारमथो रुदती शोकमूर्छिता

^{१२.१४४.३}नाहं ते विप्रियं कान्त कदाचिदपि संस्मरे
सर्वा वै विधवा नारी बहुपुत्रापि खेचर
शोच्या भवति बन्धूनां पतिहीना मनस्विनी

^{१२.१४४.४}लालिताहं त्वया नित्यं बहुमानाच्च सान्त्विता
वचनैर्मधुरैः स्निग्धैरसकृत्सुमनोहरैः

^{१२.१४४.५}कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च
द्रुमाग्रेषु च रम्येषु रमिताहं त्वया प्रिय

^{१२.१४४.६}आकाशगमने चैव सुखिताहं त्वया सुखम्
विहृतास्मि त्वया कान्त तन्मे नाद्यास्ति किंचन

^{१२.१४४.७}मितं ददाति हि पिता मितं माता मितं सुतः
अमितस्य तु दातारं भर्तारं का न पूजयेत्

^{१२.१४४.८}नास्ति भर्तृसमो नाथो न च भर्तृसमं सुखम्
विसृज्य धनसर्वस्वं भर्ता वै शरणं स्त्रियाः

^{१२.१४४.९}न कार्यमिह मे नाथ जीवितेन त्वया विना
पतिहीनापि का नारी सती जीवितुमुत्सहेत्

^{१२.१४४.१०}एवं विलप्य बहुधा करुणं सा सुदुःखिता
पतिव्रता संप्रदीप्तं प्रविवेश हुताशनम्

^{१२.१४४.११}ततश्चित्राम्बरधरं भर्तारं सान्वपश्यत
विमानस्थं सुकृतिभिः पूज्यमानं महात्मभिः

^{१२.१४४.१२}चित्रमाल्याम्बरधरं सर्वाभरणभूषितम्
विमानशतकोटीभिरावृतं पुण्यकीर्तिभिः

^{१२.१४४.१३}ततः स्वर्गगतः पक्षी भार्यया सह संगतः
कर्मणा पूजितस्तेन रेमे तत्र स भार्यया