^{१२.३३४.१}वैशंपायन उवाच

^{१२.३३४.२}श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं नरनारायणेरितम्
अत्यन्तभक्तिमान्देवे एकान्तित्वमुपेयिवान्

^{१२.३३४.३}प्रोष्य वर्षसहस्रं तु नरनारायणाश्रमे
श्रुत्वा भगवदाख्यानं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम्
हिमवन्तं जगामाशु यत्रास्य स्वक आश्रमः

^{१२.३३४.४}तावपि ख्याततपसौ नरनारायणावृषी
तस्मिन्नेवाश्रमे रम्ये तेपतुस्तप उत्तमम्

^{१२.३३४.५}त्वमप्यमितविक्रान्तः पाण्डवानां कुलोद्वहः
पावितात्माद्य संवृत्तः श्रुत्वेमामादितः कथाम्

^{१२.३३४.६}नैव तस्य परो लोको नायं पार्थिवसत्तम
कर्मणा मनसा वाचा यो द्विष्याद्विष्णुमव्ययम्

^{१२.३३४.७}मज्जन्ति पितरस्तस्य नरके शाश्वतीः समाः
यो द्विष्याद्विबुधश्रेष्ठं देवं नारायणं हरिम्

^{१२.३३४.८}कथं नाम भवेद्द्वेष्य आत्मा लोकस्य कस्यचित्
आत्मा हि पुरुषव्याघ्र ज्ञेयो विष्णुरिति स्थितिः

^{१२.३३४.९}य एष गुरुरस्माकमृषिर्गन्धवतीसुतः
तेनैतत्कथितं तात माहात्म्यं परमात्मनः
तस्माच्छ्रुतं मया चेदं कथितं च तवानघ

^{१२.३३४.१०}कृष्णद्वैपायनं व्यासं विद्धि नारायणं प्रभुम्
को ह्यन्यः पुरुषव्याघ्र महाभारतकृद्भवेत्
धर्मान्नानाविधांश्चैव को ब्रूयात्तमृते प्रभुम्

^{१२.३३४.११}वर्ततां ते महायज्ञो यथा संकल्पितस्त्वया
संकल्पिताश्वमेधस्त्वं श्रुतधर्मश्च तत्त्वतः

^{१२.३३४.१२}एतत्तु महदाख्यानं श्रुत्वा पारिक्षितो नृपः
ततो यज्ञसमाप्त्यर्थं क्रियाः सर्वाः समारभत्

^{१२.३३४.१३}नारायणीयमाख्यानमेतत्ते कथितं मया
नारदेन पुरा राजन्गुरवे मे निवेदितम्
ऋषीणां पाण्डवानां च शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः

^{१२.३३४.१४}स हि परमगुरुर्भुवनपति;र्धरणिधरः शमनियमनिधिः
श्रुतिविनयनिधिर्द्विजपरमहित;स्तव भवतु गतिर्हरिरमरहितः

^{१२.३३४.१५}तपसां निधिः सुमहतां महतो; यशसश्च भाजनमरिष्टकहा
एकान्तिनां शरणदोऽभयदो; गतिदोऽस्तु वः स मखभागहरः

^{१२.३३४.१६}त्रिगुणातिगश्चतुष्पञ्चधरः; पूर्तेष्टयोश्च फलभागहरः
विदधाति नित्यमजितोऽतिबलो; गतिमात्मगां सुकृतिनामृषिणाम्

^{१२.३३४.१७}तं लोकसाक्षिणमजं पुरुषं; रविवर्णमीश्वरगतिं बहुशः
प्रणमध्वमेकमतयो यतयः; सलिलोद्भवोऽपि तमृषिं प्रणतः

^{१२.३३४.१८}स हि लोकयोनिरमृतस्य पदं; सूक्ष्मं पुराणमचलं परमम्
तत्सांख्ययोगिभिरुदारधृतं; बुद्ध्या यतात्मभिर्विदितं सततम्